Artykuł o autorce wierszy.
Może ja zawieszę jaką szmatkę biała na drzewie, by pani wiedziała, że to ten mieszkanie, co? - powiedziała do słuchawki Stanisława Pelwińska.
- dobrze, będę wypatrywać białej tkaniny - odpowiedziałam, prowadząc samochód, którym udawałam się do Deszczna i czując, że mam w niej przyjaciela. Że będzie można rozmawiać o Ci. Zresztą kiedy umawiałam się z nią telefonicznie na wywiad, powiedziała : I proszę przyjechać do mnie, jak do siostry". Mówi autorka polskiej poezji.
Nie było białej szmatki, za to tuż przy wjeździe do wioski, przed jednym z pierwszych domów, siedziała pod drzewem drobna postać w jasnym kapeluszu z dużym rondem. Poderwałą się ze zwinnością i zaprosiła do lokalu mieszkalnego, w którym poprzez kolejne kilka godzin rozmawiałyśmy o niej dawnej i tej dzisiejszej. Stanisława Plewińska - chodząca duma Ziemi Lubuskiej. Poetka, malarka, wiejska gospodyni, mamusia, żona, dziś wdowa, obywatelka świata. W drobnej posturze i szlachentym, ale cały czas młodzieńczym głosie niełatwo dopatrzyć się 85 lat, które za kilkanaście dni skończony. Za nią dwie niedawne poważne operacje, śmierć dzieci, ciężka praca roli. ażeby ją zrozumieć, powinno się sięgnąć do początków, do jej urodzin. Przychodzi na świat 4 sierpnia 1925 rokum, we dworze w Złotej w powiecie kolskim, w ówczesnym województwie poznańskim jako druga córka i trzecie dziecko Heleny i Stanisława.
- dobrze, będę wypatrywać białej tkaniny - odpowiedziałam, prowadząc samochód, którym udawałam się do Deszczna i czując, że mam w niej przyjaciela. Że będzie można rozmawiać o Ci. Zresztą kiedy umawiałam się z nią telefonicznie na wywiad, powiedziała : I proszę przyjechać do mnie, jak do siostry". Mówi autorka polskiej poezji.
Nie było białej szmatki, za to tuż przy wjeździe do wioski, przed jednym z pierwszych domów, siedziała pod drzewem drobna postać w jasnym kapeluszu z dużym rondem. Poderwałą się ze zwinnością i zaprosiła do lokalu mieszkalnego, w którym poprzez kolejne kilka godzin rozmawiałyśmy o niej dawnej i tej dzisiejszej. Stanisława Plewińska - chodząca duma Ziemi Lubuskiej. Poetka, malarka, wiejska gospodyni, mamusia, żona, dziś wdowa, obywatelka świata. W drobnej posturze i szlachentym, ale cały czas młodzieńczym głosie niełatwo dopatrzyć się 85 lat, które za kilkanaście dni skończony. Za nią dwie niedawne poważne operacje, śmierć dzieci, ciężka praca roli. ażeby ją zrozumieć, powinno się sięgnąć do początków, do jej urodzin. Przychodzi na świat 4 sierpnia 1925 rokum, we dworze w Złotej w powiecie kolskim, w ówczesnym województwie poznańskim jako druga córka i trzecie dziecko Heleny i Stanisława.
Adres www: http://219.27.213.172
