Japoński Warszawa
Ustalenie genezy japońskiego teatru lalkowego, a też genezy samych lalek jest niewiarygodnie nieproste z powodu braku jednoznacznych wiadomości dotyczących tego tematu. Według jednej z teorii ich początków powinno się poszukiwać pośród form importowanych na archipelag japoński, druga jednakże mówi o formie rodzimej rozwijającej się niezależnie od wpływów z Chin. Na poparcie pierwszej teorii przytacza się tezę, iż termin kugutsu (kukiełka), znaleziony w buddyjskim tekście z VIII wieku, jest podobny do greckiego słowa koukla i tureckiego kukla. Fonetyczne podobieństwo sugeruje, że sztuka lalkarska dotarła do Japonii z Azji Mniejszej poprzez Chiny, a następnie przez Koreę. Jednakże japońscy folkloryści, wskazując na wyrazu kugu, , a dodatkowo kugutsu występujące w dawnych nazwach chramów shintoistycznych, poddają ową teorię krytyce. W Japonii od najdawniejszych czasów lalki wykorzystywane zostały w różnych sztukach widowiskowych albo religijnych. Były to zazwyczaj sznurkowe marionetki albo lalki na kijach operowane poprzez jedną osobę na przenośnej scenie. W Chinach w X wieku występowały już lalki mechaniczne i choć wiadomo, że kilka egzemplarzy dotarło do Japonii, nie wzbudziły większego zainteresowania. Początków teatru lalkowego, czyli ningy? j?ruri, powinno się szukać około tysiąca lat temu. Mianowicie w ówczesnej Japonii, wędrowni kuglarze urządzali prezentowania lalkowe. Na początku organizowali je na ulicach albo chodzili od lokalu do lokalu, lecz wkrótce sekta buddyjska j?do zatrudniła ich, żeby przynosili rozgłos świątyniom. Niektórzy z tych lalkarzy używali miniaturowych scen zawieszonych na szyi. Przy pomocy jednej marionetki przedstawiali historię którejś z popularnych świątyń lub bóstwa buddyjskiego. W przyszłości przedstawienia te zostały połączone z recytacją sekky? - kazań buddyjskich. Podobno pod koniec XVI wieku lalki były także używane przez ku
Adres www: http://110.213.53.141
