Leczenie insuliną
Cukrzyca typu 2 (dawniej nazywana insulinoniezależną, ang. Non-Insulin Dependent Diabetes Mellitus, w skrócie NIDDM) - to najczęstsza postać cukrzycy. U chorych zaburzone jest zarówno działanie, jak i wydzielanie insuliny, przy czym dominującą rolę ma możliwość odgrywać jedna lub druga nieprawidłowość. Chorzy są niewiele czuli na działanie insuliny (insulinooporność). Przeważnie w początkowej fazie choroby insulina jest wydzielana w większej ilości - ale niewystarczająco do zwiększonych insulinoopornością potrzeb organizmu. Po pewnym czasie jej wydzielanie spada wskutek zniszczenia nadmiernie obciążonych komórek ß wysepek Langerhansa. Dokładne przyczyny rozwoju tych zaburzeń nie są jeszcze poznane. Leczenie polega w większości sytuacji na redukcji masy ciała, stosowaniu diety cukrzycowej, wysiłku fizycznego , a oprócz tego doustnych leków przeciwcukrzycowych, u części chorych po pewnym czasie trwania choroby konieczna jest insulinoterapia. Ta postać cukrzycy wielokrotnie umyka przez kilka lat rozpoznaniu, ponieważ hiperglikemia nie jest na tyle wysoka, aby wywołać klasyczne objawy cukrzycy. Niemniej u chorych w tym czasie mogą już rozwinąć się powikłania cukrzycy. Cukrzyca typu 2 występuje w znaczącej liczbie przypadków u osób starszych, z otyłością lub innymi zaburzeniami metabolicznymi. Otyłość, zwłaszcza nadmiar tkanki tłuszczowej w okolicy brzusznej, sprawia oporność na insulinę.
Adres www: http://7.72.89.143
